படம்

தமிழ் இலக்கிய வினா விடைக் களஞ்சியம் -அகர வரிசையில் -நாகுப்பிள்ளை வெளியீட்டகம் தஞ்சாவூர் – கைபேசி 9443976060

தமிழ் இலக்கிய வினா-விடைக் களஞ்சியம்- Dhinamani -nool arangam 

By நா.சிவாஜிகபிலன்  |   Published on : 16th January 2017 12:36 AM  |   அ+அ அ-  |

தமிழ் இலக்கிய வினா-விடைக் களஞ்சியம் – நா.சிவாஜிகபிலன்; பக்.512; ரூ.250; நாகுப்பிள்ளை வெளியீட்டகம், 9, கெளதமா கார்டன், திருவள்ளுவர் நகர், தஞ்சாவூர்-1.
“ஆரம்பப்பள்ளி மாணவர்களுக்கும் தமிழ் இலக்கியத்தை மிகவும் எளிமையாகப் பயிற்றுவிக்க முடியுமா?’ என்ற வினா யாருக்காவது எழுந்தால், அதற்கு இந்த வினா-விடைக் களஞ்சியம் விடை கூறுகிறது; பொது அறிவுப் பொக்கிஷமாகவும் திகழ்கிறது. இதை அகர வரிசைப்படுத்தித் தந்துள்ள ஆசிரியரின் முயற்சியையும் உழைப்பையும் பாராட்டலாம்.
சங்க இலக்கியம், இலக்கணம், உரையாசிரியர்கள், மொழியியல், பக்தி இலக்கியம், காப்பியங்கள், அற இலக்கியம், சிற்றிலக்கியம், இக்கால இலக்கியம், சிறுகதை, கவிதை நாடகம், புதினம், புராணங்கள், கலைகள், மொழி பெயர்ப்புகள், சைவ சித்தாந்தம், இசுலாமிய, கிறிஸ்துவ இலக்கியங்கள், இலக்கியக் கொள்கைகள், திறனாய்வுகள், முதலியவற்றை ஒரு வரியில் விளக்கிக் கூறுகிறது. யு.ஜி.சி. தேர்வில் கேட்கப்படும் கேள்விகளுக்கும் இதில் விடைகள் உள்ளன.
எடுத்துக்காட்டாக சில: “தொல்காப்பியரின் இயற்பெயர் – திரணதூமாக்கினியார்’; “பெண்ணின் வீரத்தைக் குறிக்கும் புறத்துறை – மூதின் முல்லை’; “பால் காட்டும் உருபு இல்லாத மொழி – தெலுங்கு’
இதழ்கள், எண்கள், ஆண்டுகள், உறவுகள்; சாகித்ய அகாதெமி பரிசு பெற்ற நூல்கள், நூலாசிரியர்கள்; தமிழ் நூல்களின் அடைமொழிகள்; தமிழறிஞர்களின் புனை பெயர்கள் – இயற்பெயர்கள்; ஓரெழுத்து ஒரு மொழிகள்; நாட்டுடைமை ஆக்கப்பப்பட்ட நூலாசிரியர்களின் படைப்புகள்; ஞான பீடம் பரிசு பெற்றோர் பற்றிய தகவல்கள்; 354 நாடக நூல்கள், நூலாசிரியர்களின் பெயர்கள்; 1262 புதினங்கள், அதன் ஆசிரியர்கள்; 1355 சிறுகதைகள், அதன் ஆசிரியர்கள்; 390 கவிதைகள், அவற்றை எழுதிய கவிஞர்கள்; 2369 பொது நூல்கள், அதன் ஆசிரியர்கள்; 87க்கும் மேற்பட்ட மேற்கோள் பாடல்கள், அவற்றை எழுதியவர் பெயர்கள், மûறைந்து போன நூல்களின் பட்டியல் – என இவ்வாறு அனைத்துத் தகவல்களும் இக்களஞ்சியத்தில் கொட்டிக் கிடக்கின்றன.- thanks -Dhinamani daily

தமிழ்  இலக்கிய வினா விடைக் களஞ்சியம் -அகர வரிசையில் -நாகுப்பிள்ளை வெளியீட்டகம் தஞ்சாவூர் – கைபேசி 9443976060

 

 

படம்

சிலுவை சுமந்தவள்

சிலுவை  சுமந்தவள்

அலங்கரித்துக் கிடக்கிறது

கல்லூரி மேடை

ஆம்!

கலைவிழாத் தொடங்கிற்று.

 

பயின்ற கல்லூரிக்குள்

பலகாலம் சென்றாலும்

நீயும் நானும்

சந்தித்துக்கொண்ட

அந்தக்

கலைவிழாப்போட்டிகள்

வாழ்வின் கல்வெட்டுக்கள்.

 

இன்றோ ..

நான்கு பேர்

அழைத்துச்செல்ல

நடுவராக நான்..

 

பார்வை

மேடையில் பதிய

நினைவலைகள்

நீண்ட துரம்

பின்னோக்கி ஓடுகின்றன..

 

சக தோழனாக

உன்னோடு பயணித்த

காலங்கள்

வாழ்வின் வசந்தங்கள்..

 

புத்தாண்டு பிறந்து விட்டால்

உனக்குள் பிறக்கும்

கலையுணர்ச்சி….

 

போட்டிகளின் போது மட்டும்

நீயும் நானும்

எதிரும் புதிருமாய்..

 

நீ கலைமகளின்

வரம் வாங்கிப்

பிறந்தவளா என்ன ?

எல்லாம் உனக்கு

அத்துப்படி…..

 

உன் பெயரை

மேடையில்

உச்சரிக்கும்போதெல்லாம்

ஆர்ப்பரிக்கும் கரவொலி

அடங்க நேரமாகும்..

 

பாடலின் பல்லவியில்

பரிசினை உறுதி செய்வாய்..

தாளமிடும் பாவனையில்

உயிர்களை வதமிடுவாய் ..

 

ஆட்டப்போட்டிகளில்

அதிசயம் நிகழ்த்துவாய்.

புள்ளிமான் குட்டியெனத்

துள்ளியே

நீ குதிப்பாய் ..

கடைசி நிமிடங்களில்

குடை ராட்டினமாய்ச்

சுற்றிடுவாய்…

 

 

நாடகமேடையினில்

ஐம்புலன்களை

ஒன்று சேர்த்து

அதிசயம் நிகழ்த்துவாய்..

 

போட்டி முடிவுகள் முழுதும்

உன் முகவரிக்கே  சேரும்..

முணுமுணுக்கும் உதடுகளும்

புன்முறுவல் பூக்கும்..

 

உன் தலை

குனியக் குனிய

கழுத்தில் சூட்டப்படும்

மெடல்கள்

தாளம் தட்டிப்பாடும்..

 

இறுமாப்புக் கொள்ளாமல்

வெள்ளந்தியாய் சிரிக்கும்

உன் சிரிப்பொலிகள்

கொஞ்சமும்

கலப்படமில்லாதவை

கர்வப்படாதவை…

 

காலத்தின் கோலம்

மெடல்கள் சுமந்த கழுத்து

தாலியைச் சுமக்க

உன் நினைவுகளை

என்னுள்

சுத்தமாய்த்

துடைத்து விட்டுப் போனாய்..

 

பரதம் பயின்ற

உன் பாதம் படுமிடம்

கோயிலாகும்..

ஆனால்..

உனக்கு மட்டும்

என்ன ஆனதோ?

 

தாலி சுமந்த கழுத்து

சிலுவை பாரம் சுமந்ததா?

வாழ்க்கை

செல்லரித்துப் போன

கல்லூரிப் புகைப்படமானதா  ?

 

நீ நல்ல நடிப்புக்காரிதான்.

வீட்டிலும் வெளியிலும்

நன்றாக நடிக்கிறாயாம் ..

ஒப்பனை ஏதுமில்லாமல்..

 

ஒன்றிரண்டு

தருணங்களில்

ஓரமாய் நின்று

பார்ப்பதன்றி

உறவென்று சொல்லிக்கொள்ள

உனக்கும் எனக்கும்

ஒன்றுமில்லாமல் போனது..

 

கண்களைக் கண்ணீர்

மறைக்க

நடுவராக என்னை

அறிமுகம் செய்கிறார்

நிகழ்ச்சிப் பொறுப்பாளர்..

 

எழுந்து சென்று

வணங்குகிறேன் சபைக்கு

நீ நின்ற

இடத்தருகில்..

மனசு மட்டும்   மௌனமாக..

 

ஆம் ! சிலுவைகளை

நீ சுமக்க..

என் நெஞ்சில்

ஆணிகளா ?  …

படம்

வியர்வையின் வாசம்

குறிச்சொற்கள்

வியர்வையின் வாசம்

பழுப்பேறிப்போன

அம்மாவின் முகத்தில்
கவலை ரேகைகள்
படர்ந்து கிடந்தன.

நாட்களை எண்ணியபடி
நாடித்துடிப்பு!

அண்னாந்து பார்த்த
அம்மாவின்
கண்களில்
விட்டத்தில் ஓடும்
கடந்தகால நினைவுகள்.

ஆசையாய் ஊட்டிய
பால் பணியாரம்
வாய்க்கதுப்பின் வழி
வழிந்தோட,
அதைத்
துடைக்க நேரிடுகையில்
பருவக்கால நினைவுகள்
மெல்ல அரும்புகின்றன….

விபரம் தெரிந்த நாள் வரை
விடாப்பிடியாய்க்
குடித்து முடித்த
தாய்ப்பால்
கன்னக் கதுப்பில்
சிந்தும் போதெல்லாம்
நெடிய வியர்வையின்
நாற்றம் வீசும்
முந்தானையில் துடைத்தபடி
பாசமாய் பார்க்கும்
அம்மாவின் பார்வையில்
கனவுகள் பூக்கும்.

புல்லறுக்கச் செல்லும்போது
அம்மா
கைப்பிடித்துச் செல்கையில்
வீசிடும் பூமழையில்
அவள் முந்தானை குடையாக….
மழைத்துளியில்
சொட்டுச் சொட்டாய்
வியர்வை வாசம்
கரைந்து போகும்.

நடுங்கும் குளிர்வாடையில்
நள்ளிரவு நேரத்தில்
கிழிந்து கிடக்கும் முந்தானை
கதகதக்கும் போர்வையாகும்.

வாய்க்கால் வரப்புகளைத்
தம் காலால்
துவைத்துப் போட்டவள்
பஞ்சு மெத்தையில்
சுருண்டு கிடக்கிறாள்..

இப்போது ,

அம்மாவின் பார்வையில்
சத்து இல்லை.
அருகில் வாவென்றழைத்து
காதில் எதோ சொல்ல
முற்படுகையில்….

உடைந்து ஓடுகிற
என் கண்ணீரை
ஒற்றி எடுக்கும்
புடவைத்தலைப்பில்
வீசுகிற
வியர்வை வாசத்தில்
வலிகளைச் சுமந்து
வாழ்ந்து தொலைத்த
ஒரு மனுஷியின்
வரலாறு வாழ்கிறது…….

 

ஊருறங்கும் சாமத்துல….

jomblo

இருண்டு போன

என் தேசத்தில்

விடி விளக்காக

உன் நினைவுகள்

உள்ளே நுழைகின்றன.

என் வசந்த காலம்

முதன் முறையாக

வைகறையைத்

தரிசிக்கின்றன.

கிளையின்மீது

படரும்கொடியாய்

என் மேனியெங்கும்

உன் நினைவுகள்

பூக்கின்றன.

இரவின் சுகந்தம்

என் தேவதையை

வரவேற்க

சில்வண்டின் ரீங்காரம்

இசையாக ஊடுருவ

பூக்களில் பொன்னிறமாய்

நீ பூக்கிறாய்.

மனசு முழுதும்

உறங்காத

கடலலைகளின் கூச்சல்

உன்னை அடையாளப்படுத்துகின்றன.

ஆம் !ஒரு சத்தம்

நிரம்பி வழிந்த

சந்தைக் கூட்டத்தில் தான்

நம் கண்கள்

வழி தவறிய

குழந்தைகளாய்

சந்தித்துக்கொண்டன.

முன் பின் அறிந்திராத

பார்வையில்

ஒரு மின்னல்

பாலம் பின்ன

தோளைப்பற்றும்

குழந்தையாய்

நெஞ்சில் ஒட்டிக் கொள்கிறது

உன் முகம்.

நினைவுகள்

கரைந்து போகும்

கடைசித் துளிகளில்

வேறு எங்கேனும் தூரமாய்

நீ ,பார்க்க நேர்ந்திடின்

மனசு முழுமையாய்

நிரப்பிக் கொள்கிறது

உன் சிரிப்பலையையும்

குறு குறுவெனக் குடையும்

உன் வண்டுக் கண்களையும்.

பேசாமல் பேசுவதில்

காணும் சுகம்

அன்பின் வரம்..

அவ்வப்போது

நேரெதிர்கொள்ளும் வேளைகளில்

எந்த ஊர்

என்பதில் தொடங்கி

என்ன படிக்கிறாய்

என்பது வரையிலான

எல்லா கேள்விகளும்

சந்தைக் கடை சத்தத்தில்

உடைந்து போக

தலையாட்டும் பாவனைகளில்

மனம் காட்டுக் கூச்சலிட

வாழ்க்கையின் வாசம்

கூடிப்போனது.

தலை விரித்து நிற்கும்

கோடை மரம் போல

உச்சி மண்டையேறிய

உன்னைப் பற்றிய

கற்பனைகள்

ஊரைநோக்கிச் செல்லும்

ஒத்தையடிப் பாதைபோல

நீண்டு நெளிந்து

மனசெல்லாம்

கிளைபரப்பி மணம் வீசியது.

கோடையில் ,

கோயில் திரு விழா முடிந்து

ஊருக்குத்

திரும்பிய போது தான்

உணர்ந்தேன்

நீ !விருந்தாளி என்பதையும்

விடை பெறுகிறாய் என்பதையும்

நான் நோயாளி ஆனதையும்.

இதோ !

கோடை வந்தாயிற்று.

அம்மனுக்குக்

காப்புக் கட்டும் போதே

உன் நினைவுகள் என்னுள்

களைகட்ட ஆரம்பிக்கின்றன.

உன் வருகையை எதிர் நோக்கி !

ஆனாலும் என்ன ?

இதோ !

திருவிழா முடிந்து

கோயில் நடை

சாத்தப்பட்டு விட்டது.

கூத்து நடந்த மைதானம்

ஒப்பனை கலைத்தாயிற்று.

சில்லரைகளாய்

நீ சிரிப்பொலி சிந்திய

சந்தைக்கடைகளும்

மூட்டைக் கட்டியாயிற்று.

ஆனால் ..

நீ மட்டும்

நீ மட்டும்

எங்கே தொலைந்தாய் ?

களைப்பேறிய கண்களும்

நடை தவறும் கால்களும்

உடற்சோவினைக் கூட்ட ,

ஊருறங்கும் சாமத்தில

நான் மட்டும்

நான் மட்டும்…..

கோயில் குளத்தருகில்

குத்துக்கல்லில்

அமர்ந்தபடி…

உன் நினைவுகளைச்

சுமந்தபடி..

தூளியில் தூங்கும் தாலாட்டு

push new (3)

பட்டாம்பூச்சியென

வண்ண,வண்ணக் கனவுகளுடன்

பிறந்தேன்.

ஒருபட்டுப் புழுப்போலக்

காலச்சிறையில்

அடைந்தேன்.

ஒரு நதிபோலத்தான்

நடை பழகி வந்தேன்.

அழகு வானவில்லாய்

வளைந்து கிடந்தேன்.

இன்று

இமை சிந்தும்

மழைநேர இரவுகளில்

கேள்விக்குறிகளாய்

உறைந்து கிடக்கிறேன்.

அதோ!

அந்தச் சிட்டுக்குருவிபோல்

கண்கள் படபடக்க

சிறுகுழந்தையென

அதிசயித்து நின்ற

அழகுகள் ஆயிரம்.

இதோ !

ஒற்றைப் பனையென

வெட்ட வெளிதனில்

யாசித்து நிற்கிறேன்

என் கனவுகளை

ஒரு தரம்.

நகரத்துத் தொழிற்சாலைகளில்

இந்தத்  தேவதையின்

அந்தி வானமும் ,

அழகு மேகமும்

உடைத்துப் போடப்பட்டது

உன் சூரியக் கிரணங்களால்.

ஒவ்வொரு விடியலின் போதும்

ஒரு எந்திரமாய்

எழுகிறேன்.

குளிக்கையில் சிந்தும்

நீர்துளிகளில்

நான் களவுபோனதை

தினம் உணர்கிறேன்.

அவசரமாய் விழுங்கும்

உணவெனப்

பயணங்களில் அமிழ்கிறேன்.

பொங்கும் அலையென

எழும்பி அமிழ்ந்து

சிறு படகென மிதந்து

அலுவலைத் தொடங்கும்போது

தொலைந்து போனதாய்

உணர,

நான் எங்கே என்று

எவரிடம் கேட்க?

மாதமுடிவில் பெறுகிற

சலவை நோட்டுக்களில்

உன் கண்ணோட்டம்.

அதில்,

உடைந்துபோன

என் மனதின்

அழுகுரல் கேட்கிறதா

உனக்கு ?

பச்சைவெளிகளெனப்

படர்ந்து கிடந்த என்னை

ஒரு நூலைக் கட்டி

எல்லைகள் வகுத்து

உரிமை கொண்டாடுகிறாய்.

என் அன்பின் எல்லை

எதுவெனத் தெரியும்

உனக்கு ?

தேங்கும் குட்டையாய்

நீ இருப்பது

உன் உரிமை என்பதால்

படித்துறைகளில் நான்

பாசியாய்

படர்ந்து கிடப்பதா ?

ஓடும் நதிநீரை

ஓட விடு !

அது இயற்கையின்

வரம்.

ஆடைகளாலும்

ஆபரணங்காளாலும்

எனை அதிசயிக்க வைக்கிறாய் !

நான்

அன்பில் திளைப்பேன் என்று !

நானென்ன பூச்செடியா ?

நட்டுவைத்தால் பூப்பதற்கு ?

நான் மனுசி .

உன் சக மனுசி .

கண்களால் பூசிக்கிறாய்

காதல் மொழி பேசுகிறாய்

அன்பினால் ஆராதிப்பதாய்

அபிநயம் புரிகிறாய்.

என்னை

எந்திரமாய் ஆக்கிவிட்டு !

நீயும்

ஒரு பிரம்மன் தான்

மறு பிறப்பாய்

எனை மாற்றியதில் !

எங்கே தேடுகிறாய்

என்னை வலைபோட்டு ?

அடேய் !

இன்னுமா புரியவில்லை

என் மனக்குரல் கேட்டு !

நான்

தூளியில் தூங்கும் தாலாட்டு !

அந்தத் தூளியே

நனைந்திடும்

என் கதை கேட்டு !

நீ ……….?

மார்கழிப் பூவே ..

மார்கழிப் பூவே ..

அன்பே !

இனிய விடியலில்

வாசலின் ஓரம்

நீ பூக்கவிருக்கும்

மார்கழி மாதம்

பீடை மாதமென்று

யார் சொன்னது ?

நீ !

வீட்டுக்கதவு திறக்குமுன்னே

வாசற்புறமெல்லாம்

பனித்துளி நீர் தெளித்திருக்கும்

வாடைக்காற்று

தூசு துடைத்திருக்கும்.

வானவில்லின் வண்ணங்கள்

கோலப் பொடியாயிருக்கும்.

எண்ணங்கள் வண்ணக்

கோலங்கலாய்ப் படர்ந்திருக்கும்.

உன்

முகத்தாமரைக் கண்டபின்னே

பொழுது சற்றுப்

புலரத் தொடங்கும்.

அம்மன் கோயிலின்

பாடல் புறப்பட்டு

உன் செவிகளைத் தாலாட்டும்.

உன்

மென்பஞ்சு விரலிரண்டு

கோலத்தைச்

சிலந்தியெனக் கூடுகட்டும்.

முன்னே கவிழ்ந்து விழும்

உன் கற்றைத் தலைமுடி

காற்றிலாடி, காற்றிலாடி

உன் காதோரமாய்ச்

சற்றொதுங்கி

என் வருகையை அறிவிக்கும்.

உன் தலை சற்று  நிமிர்ந்து

காலையில் பூத்த நட்சத்திரமாய்

கண்கள்

காதல் வணக்கம் சொல்லும்.

உன் முகத்தாமரையில்

தேன் குடித்த

வண்டு விழி

ஒரு மயக்கத்தில்

எனை நோக்கி வெறிக்கும்.

உதடுகளோ

உள்ளத்தை வெளிப்படுத்தத்

தயங்கி நிற்கும்.

ஒவ்வொரு வருடமும்

உன் பார்வையைப் போலவே

பொருள் ஏதும்

விளங்காமலேயே போயின

நீ புள்ளி வைத்துப் போட்ட

வெல்கம் கோலமும்

நல்வரவு கோலமும்.

தை பிறந்தால்

வழி பிறக்குமாம்.

ஆம் !

இந்த ஆண்டு உனக்கு

வாழ்க்கைப் பிறக்கப் போவதாய்

உன் அப்பனோடு சேர்ந்து

அசலூரும் பேசுது.

பூத்துச் சிரித்து

வாசம் பரப்பிய

உன் வீட்டிலிருந்து

யாரோ ஒருவன் தோளுக்கு

நீ மாலையாகப் போகிறாயாம் .

தை மாதங்களில்தான்

காதலும் கண்களும்

களவாடப்படும்.

இதோ !

மார்கழியின் கடைசி நாள்.

வீட்டு வாசலை அலங்கரிக்க

மான்குட்டியாய்த் துள்ளி வந்து

மாக்கோலமிடுகிறாய்.

ஏதுமறியாக் குழந்தையாக !

இனி வரப்போகும்

மார்கழிகளில்

உன் வீட்டு

வாசலுக்கு மட்டுமல்ல

வெறுமை.

என் மனசுக்கும் தான்.

மணமாலையோடு

நீ புறப்படத் தயாராகும்

தை மாதம்

இனி என் வாழ்வில்……. ?

இருள்..

இருள்..

காற்று
சன்னலைத் திறந்து விட
நீண்டு ஒலிக்கிறது
ஒரு சில்வண்டின்
ரீங்காரம்..

வயிறு
நிறையாததன் வலியில்
ஈனமாக ஓலமிடும்
நாய்களோடு
மனிதர்களும்…

தாயின் மார்பகம் தேடித்
தவிக்கும் குழந்தையாய்
படுக்க இடம் தேடும்
பாதசாரி..

பகலைக் குடித்து
இரவில் வீடு திரும்பும்
ஒரு கூலியின்
பழைய மிதிவண்டி
இரவினைத் தூங்க வைக்கத்
தாலாட்டுப் பாடுகிறது …

கலைந்து போன
காதலைக்
கண்ணீரால் கழுவும்
ஒரு துக்கத்தின் ராகம்
விசும்பலாக
தூரத்தில்
விட்டு விட்டு
ஒலிக்கிறது….

பனிவாடைக் காற்றில்
பூத்த மரமல்லி
விட்டத்தின் வழியிறங்கி
வாசத்தால் போர்த்துகிறது
சுகந்தப் போர்வையால்…

கடைசி வீட்டுச் சேவல்
நினைவூட்டிக்கொண்டே
இருக்கிறது…
இன்னும்
உறங்கவில்லையென்றும்
ஏன் விடியவில்லையென்றும்

மதகின்வழி பாயும்
வெள்ளம்
சுழித்துச் சென்று
ஹோவெனக் கூவும்
பேரிரைச்சல்
துல்லியமாகக் காதில் விழ
மனம் இன்னும் கூர்மையாக !

நாளை வரும்
மகளுக்கான வரன்
குணமுடையதோ ?
குறையுடையதோ ?
சாதகம் சாதகமாகுமோ ?
எதிர்பார்ப்பு என்னவோ ?

ஏக்கம் நிரம்ப
தூக்கம் விடைபெற
மனைவி , மக்கள் ,
ஒவ்வொருவர் நெஞ்சங்களும்
நேர்த்திக் கடன்களைச்
செபங்களாக்கக்
இருள் கவ்விக் கிடக்கிறது
இரவு ..

பலமாக அடிக்கும்
காற்றில்
கிறீச் கிறீச் எனச்
சத்தம் எழுப்புகிறது ..
சுவற்றில் மாட்டப்பட்ட
அப்பாவின் புகைப்படம்
மனசுக்கு ஆறுதல்..

இருள் பரவிய மனதில்
வெளிச்சம்
விரைந்தோடுகிறது….
இருளை விரட்டி வருகிறது..
வண்டியில் பூட்டி
இலக்கு நோக்கிச் செல்லும்
வண்டிமாடுகளின்
கழுத்து மணியோசை…

அழவா ..! தொழ வா ..!

அழவா ..! தொழ வா ..!

கண்ணே !
காயம்பட்டுக் கிடக்கின்றன
என் கண்கள் .
நினைவுகளில்
நிறைந்து வழிந்து
மறைந்து, மறைந்து போகும்
உன் அழகிய உருவத்தைப்
புதுப்பிக்க முயன்று
தோற்றுப் போன சோகங்களோடு !

வெளுத்துக்கிடக்கின்றன
என் இரவுகள் ..
உன்னை
நினைத்து நினைத்து
நீர்த் திவலைகளால்
நிறைந்து வழிந்த
விழிகளினூடாக
இரவு பகல்
மறந்து போன மாயத்தால்..

சிலந்தி பின்னிய
நூலிழைகளில்
சிறைப் பிடிக்கப்பட்டுள்ளன
உன் மெல்விரலால்
புரட்டிப் பார்த்த
புத்தகங்களும்
உன் பெயரைக்
கோலம் போட்ட
நோட்டுக்களும்…

எவ்வளவு முயன்றாலும்
மறக்க முடிவதில்லை
உன்
புன்னகை சிந்திய
பூக்களை.
அது
கொல்லையில்
முல்லையாய்ப் பூத்துச்
சிரிக்கிறது.

தென்றல்
என் காதோரம் வந்து
சேர்க்கிறது
காற்றில் கரைந்துபோன
உன்
காதல் கீதங்களை ..

ஒரு
பெருமழையில் நனைந்தோம்.
ஈரம் காயக் காய
நனைந்தே நடந்தோம்.
அந்தக் கடற்கரையின்
அலைகளோடு
சிறு குழந்தைகளெனத்
தவழ்ந்தோம்.
சிறு மீன்களெனக்
காய்ந்து கிடந்தோம்
கடற்கரையோரம்..

இப்படி , இப்படியான
நினைவுகளையெல்லாம்
எந்த வேதனைக் குழிகளில்
வெட்டி வீழ்த்த ?
வழி தெரியாக் குழந்தையாய்
பரிதவிக்கிறேன்.

நம் காதல்
கொஞ்சமும்
காமப்பட்டதில்லை.
அதற்காகவே இன்றும்
கர்வப்படுகிறேன்.
அதனால்தான்
அந்தக் காயங்கள்
கல்வெட்டுக்களாயினவோ
என் கண்களுக்குள்..

கடந்த காலங்களையும்
நெஞ்சம் சுமந்த காயங்களையும்
அழிக்க முயன்றால்
சிறு கண்ணாடித் துண்டுகளாக
உடைந்து உடைந்து போகின்றன.
ஓராயிரம் உருவங்களைக் காட்டி
கண்ணாமூச்சி ஆடுகின்றன.

நான் பித்தன்
உன்னையே நினைத்துப்
புலம்பும் சித்தன்.

தெளிந்த நீரோடையாய்
மனம் போன போக்கில்
ஓடித் திரிந்த நான்
இன்று
சிறு குட்டையைப்போல்
தேங்கிக் கிடக்கிறேன்.
உன் நினைவுகளின்
எச்சங்களோடு…

அன்பிருந்தால் என் நிலையை
வேறு எவரிடமாவது
கேட்டுப் பார்.

வாய்ப்பிருந்தால்
என்றேனும் ஒரு நாள்
வந்து பார்.

வரும்பொழுது
வாசப்பூக்களொடு வா நிலவே !
வாஞ்சையாய்
என் மீது
அள்ளிப்போடு
உன் கரங்களால் ..

உன் வருகை
நீ அழுவதற்கல்ல
என் சுயங்களைத்
தொழுவதற்கு..

ஆதியிலே ….

குறிச்சொற்கள்

ஆதியிலே

 

ஆதியிலே

இந்த நிலம்

நீரால் சூழப்பட்டிருந்தது.

நீரலைகளைக் கிழித்து

மண்மேடுகளை உயர்த்தி

புல்லும் கல்லுமாகத்

தொன்ம உயிராய்ப்

பிறந்தவன் நான்.

 

சிறு புல்லாய்

மண்ணில் படர்வேன்.

பெரும்பனையாய்

விண்ணைத் தொடுவேன்.

விண்ணும் மண்ணும்

என் ஆளுகையாகிப் போனது.

 

காலப்போக்கில்

தனித்துக் கிடந்த நான்

செடிகளும்

கொடிகளுமாய்ப்  பிறந்து

உறவாடிக் கிடந்தோம்.

 

மழையில் நனைவோம்

மகிழ்ச்சியோடு !

வெயிலில் காய்வோம்

வறட்சியோடு.

 

நாம்

நிலமாய் இருக்கையில்

எம் வயிற்றைக் கீறி

உழுது எடுத்து

உணவு சமைத்தனர்

விளைந்து மகிழ்ந்தோம்.

 

நாம்

நீராய் இருக்கையில்

வரப்புக் கட்டி

வாய்க்கால் வெட்டிப்

பிரித்துக் கொடுத்தனர்.

அருவியில் ஓடையாய்

அழகு காட்டினோம்

பசித்து வந்தோருக்கு

அன்னமூட்டினோம்.

 

காற்றாய்த் திரிந்தோம்

தென்றல் ஊற்றாய்

விரைந்தோம்.

 

காலம் முற்றிக்

கலியாய்ப் போனது.

சுயநலம் பெருக

அணைத்துக் கிடந்த

ஒருவருக்கொருவர்

அடித்துக் கிடந்தோம்.

 

உலக நாட்டாண்மை

உரிமையில் தலையிட

வந்தவன் ,போனவன்

என்றெல்லாம் வந்து

வஞ்சித்துப் போனார்கள்.

 

பாசமாய்க் கிடந்தவர்கள்

பாதை கிழித்து

எல்லை வகுத்து

சிம்மக் குரலாய்

கர்ச்சித்து எழுந்தனர்.

 

மகிழ்ந்து கிடந்த

எங்கள் தாய்மடியைக்

கைவைத்து

மலடாக்கினர்.

 

நாங்கள்

வெடித்து முளைத்த

தடாகங்களைப்

பட்டா என்றனர்.

பங்குபோட்டனர்.

 

கனரகங்கள்

வாகனங்களாய்

துவைத்தெடுத்து

எம் உயிர்களைக்

கிள்ளி எறிந்து

கொத்துக் கொத்தாய்க்

கொத்திப் போட்டு.

வேரடி மண்ணாய்ப்

பிடுங்கி எறிந்தனர்.

 

அன்று துளிர்த்த

அரும்புகளையும்

திமிர் நகங்களால்

கிள்ளி எறிந்தனர்.

 

 

நாம்

வீரியமாக

வெடித்துத் திமிறி

எழுந்த நிலத்தைத்

தரைமட்டமாக்கினர்.

முள்வேலி அமைத்தனர்.

ஆழத் தோண்டினர்.

வானளாவக் கட்டிடங்கள்

விரைந்தெழுப்பினர்.

அழவும் சக்தியின்றி

அமைதியாகிப் போனோம்

அரவணைக்க ஆளின்றி.

 

நாற்று முளைத்த

சேற்று வயல்களில்

மாட மாளிகைகள்

அவரவர்

வசதிகளுக்கேற்ப

முளைத்துக் கிடந்தன!

கொள்ளையடித்தது

கொஞ்சம்.

உழைத்துச் சேர்த்தது

கொஞ்சம்.

ஓட்டாண்டியாய் ஆனது

கொஞ்சம் என !

 

நிலத்தை மறைத்து

அழகுக் கற்கள்

நிரப்பி வைத்தனர்.

 

ஒரு நாள்

சூரியன் விழித்த

ஓர் இடுக்கினூடே

தலையை நீட்டித்

தாகமாய்ப் பார்த்தேன்.

என் தாய்,

என் உலகம்,

என் உழைப்பு,

என் பரம்பரைகள்,

எவரையும் காணவில்லை.

உலக சந்தைகளின்

சூழ்ச்சிகளுக்கு

இரையானார்களோ ?

 

என் இதழ்களின் வழியே

கண்ணீர் கசிந்தோட

கடந்த காலங்களைத்

திரும்பிப் பார்த்தேன்.

 

அப்பொழுது,

ஒரு சின்னக் குழந்தை

ஓடிவந்து

என்னைச்

சினேகமாய்ப் பார்த்தது.

பிஞ்சுக் கைகளால்

மெல்ல வருடிக் கொடுத்தது

நன்றியாக இருக்குமோ ?

 

அது,

ஆர்வ மிகுதியில்

ஓடிச் சென்று

நாக்குழறிக் குழறி,

தம் அப்பாவிடம்

அறியாமையில் சொன்னது

“அப்பா !அப்பா!

நம்ம வீட்டுச் சுவரோரம்

அரிசி மொளைச்சிருக்கு”

என்று !

 

அவ்வளவுதான்

அந்த

வரலாறு தெரியாத

ஆதி மனிதனின்

பரம்பரை ஒருவன்

முண்டா தட்டி வந்தான்

முறுக்கிய மீசையோடு.

 

தன் கொடூரக் கரங்களால்

என்னைக் குதறி எடுக்க

முற்பட்டு

ஓங்கி ஓங்கி மிதித்தான்

என்னைக் கண்ட

வெறியில்,

 

ஆதியிலே

நான் கொண்ட

என் முழுபலத்தையும்

வெளிப்படுத்தித்

“ தூ ! என்று துப்பினேன்

கோபத்தோடு.

 

இனி,

நானின்றி

உன் வயிறு நிறையாது

என்ற

சாபத்தோடு.

 

பிணைந்து கிடந்த

வேர்களும்

மகிழ்ந்து கிடந்த

உறவுகளும்

சிதைந்து போனதே

என்ற ஏக்கத்தோடு!

 

 

நெ(வ)ஞ்சம் நிறைந்தவனா …?

குறிச்சொற்கள்

நெ(வ)ஞ்சம் நிறைந்தவனா …?

 

கண்ணாளா !

நான்

பூப்பெய்திய நாள் தொடங்கி

எந்தச் சலனங்களுக்கும்

சம்மதிக்காத

என் நெஞ்சம்

உன்னைக் கண்ட

நாள் முதலாய்

பூத்துக் கிடந்தது

உன் நினைவுகளில் .

 

கண்களில் பதிந்த

உன் உருவத்தின்

காலடித்தடம் கேட்கக்

காத்துக் கிடந்தது

உன் வருகைகளில் .

 

நேரெதிர் நின்று

எவரிடமும்

பேசியறியாத நான்

உன் தாக்கும் விழி

எதிர்கொள்ள

ஆசைப்பட்டாலும்

சில வேளைகளில்

நிலை குலைந்து

போனதுண்டு

உன் நேசம் கண்ட

என் பெண்மை.

 

என் கரம்

இறுகப் பற்றி

வலம் வந்த போது தான்

உணர்ந்தேன்

உனது உரிமையை

மணமேடையில்.

 

அந்த  உரிமைதான்

என் வாழ்வை

வறிதாக்கியதோ ?

என் கனவுகளை

வற்றச் செய்ததோ?

கண்களைக் குளமாக்கியதோ ?

 

நீ

வார்த்தைகளைத் 

தேடித் தேடி

என்னை

வருணித்தபோதெல்லாம்

வசந்தம்

வந்துபோனதை

உணர்ந்தேன்.

இன்று உனக்கு

என்ன ஆயிற்று?

இன்று

உன் நாவிலிருந்து

விடுபடும்

ஒவ்வொரு சொற்களிலும்

ரத்த வாடை அடிக்கிறது.

 

எனைத்

தோள் சாய்த்து

ஆசையாய்த் தலைக்கோதி

அன்பாய் வருடியபோதெல்லாம்

உன் இதயத்தின்

வாசம் உணர்ந்தேன்.

இன்று

உன் விரல்கள் தோறும்

புலி நகங்கள்

முளைத்த

குரோதம் ஏனடா ?

 

தூங்குவதற்குத்

தூக்கணாங்குருவிக்கூடு

போதுமென்றேன்.

பெருங்கண்ணாடி மாளிகையில்

ஒரு பொன்வண்டாய்

என்னைக் குடியமர்த்தினாய்.

வண்ண மனம் பரப்பினாய்.

பேதை நான்

மயங்கித் தொலைத்தேன் .

 

உன்னால் செய்யப்பட்ட

வசதிகள் எல்லாம்

மீனுக்கு வீசிய

புழுக்கள் என்பதைச்

சற்றுக் காலம் தாழ்த்தியே

உணர்ந்தேன்,

 

ஏனெனின்,

என் அன்னை

எனக்கு

அம்புலியைக் காட்டி

அமுதூட்டியவள்.

இன்றும்

அதே அறியாமையில்.

 

அன்பனே !

ஆன்மா

வலியெடுக்கும்போதெல்லாம்

ஏனென்று கேட்டால்

எதிர்ப் பேச்சு என்கிறாய்.

ஊமையாய் நின்றால்

வாய்க் கொழுப்பு என்கிறாய்.

அகராதியில்

உனக்கு எல்லாம்

அத்துப்படியோ ?

 

நீ  வரும்பொழுது வரும்

வாசங்களைலெல்லாம்

பூக்களாய்ச் சூடினேன்.

 

இப்பொழுது

வாங்கி

வரும் பூக்களிலெல்லாம்

சாக்கடையின்

ஈக்கள்

மொய்ப்பதை உணர்கிறேன்.

 

ஐந்து விரல்களின்

அன்புக்கரங்களால்

தாங்கினாய்.

அதிசயித்துப் போனேன்.

அவை

ஆக்டோபஸ் ஆனதை

மெல்ல உணர்கிறேன்.

 

சிபிச் சக்கரவர்த்தியின்

நீதி மன்றத்தில்

உனக்குத் தரப்பட்ட

நியாயத் தராசில்

அம்போடு நின்று

நியாயம் பேசுபவனே?

புறாக்கள்

உனது உரிமையென்று

அகந்தையில் கூவுகிறாய் .

 

நண்பனே !

வாழ்க்கையில்

என்றேனும் கேட்டதுண்டா

மலரிதழ் திறக்கும்

ஓசையினை ?

எங்கேனும் நுகர்ந்ததுண்டா

இதழ் விரிந்து

மணம் வீசும் தென்றலை ?

 

மூச்சுக் குழல்வரை

மெல்ல உறிஞ்சினாயா

மண் முத்தமிட்ட

மழைத்துளியின்

வாசனையை ?

பாவம் .

நீ இயந்திரம் தானே !

 

உன்னால்

உருவாக்கப்பட்டக் காயங்கள்

உறங்காத குழந்தையாய்

அடிக்கடி

அடம் பிடிப்பதால்

விழித்துக் கிடக்கின்றன

நட்சத்திரங்கள் பூத்துச் சிரிக்கும்

என் அழகிய இரவுகள்.

 

விழிகளை மூடாது

தனித்துப் புலம்புகின்றன

கண்ணீரில்

குளித்துக் கரையேறிய

என் இமைகள்.

 

உன்னோடு

தொடர்ந்த பயணத்தில்

சிறகொடிந்து கிடக்கின்றன

முதுமை வரையிலும்

நீண்ட

என் கனவுகள் .

 

தினம் தினம்

என் கண்ணீரில்

குளிப்பவனே !

ஒரு நாளேனும்

கங்கையில் குளித்து வா!

மறு ஜென்மத்திலாவது

மனிதனாய்ப் பிறக்க .

பிறக்கும் குழந்தையின்

பாவம் போக்க.   

( 2005 மார்ச் 8 உலக மகளிர் தின விழாவில் ,கவிஞனாக வாசிக்க வேண்டிய இக்கவிதை காணாமல் போனதால்,உரையாற்றிவிட்டு  வந்தேன் ஒரு பேச்சாளனாக. தற்பொழுது கிடைத்தது மகிழ்ச்சி )